Indrukwekkend Roepingenweekend voor jongeren

In het weekend van 25 – 27 oktober jl.  ontmoette een groep van 23 jonge mensen elkaar in het klooster van de zusters Franciscanessen in Thuine (Duitsland). Op initiatief en uitnodiging van bisschop Ron van den Hout in samenwerking met pastoor Tjitze Tjepkema. Doel van het weekend was bezinning op hun – eventuele- ‘roeping’ voor de katholieke kerk en religieus leven. Het programma bestond uit het vieren van de eucharistie;  één keer met de zusters Franciscanessen en één keer onderling. Daarnaast was er ruimte voor het getijdengebed, aanbidding van het Allerheiligste Sacrament en er was biechtgelegenheid. Aanleiding voor gesprek waren getuigenissen van zuster Franciscanes Maria Christin (klooster Thuine), pater-Spiritijn  Charles Eba’a uit Heerenveen en Gerrie Conen als getrouwde man en vader van vijf kinderen. Zij gaven input voor het onderlinge gesprek en persoonlijke overweging.

Enkele deelnemers schreven een persoonlijke terugblik op hun ervaring van het weekend.

Twee terugblikken op het Roepingenweekend in Thuine

Seargeoh de Jonge:  Roeping?! Hoezo en waartoe?

Met een groep van 22 jongeren deel ik een mooie terugblik op ons Roepingenweekend. We reisden samen naar het  Franciscanessen klooster in Thuine. Drie dagen stonden daar in het teken van het thema ‘roeping’. Het waren ook dagen van delen van elkaars beleving en verdieping in het geloof. Dit alles in de sfeer van het kloosterleven van de zusters Franciscanessen. Onder leiding van bisschop R. van den Hout en pastoor T. Tjepkema heb ik het thema roeping in dit weekend geprobeerd onder de loep te leggen.

Bij het horen van het levensverhaal van een zuster van het klooster, hoe zij geroepen werd om Franciscanes te worden. Hoe pater Charles Eba’a zijn weg vond naar het priesterschap en hoe een getrouwd stel door Gods wil de liefde vindt in en met elkaar als katholiek gezin. Het waren uiteenlopende voorbeelden, maar één rode draad liep door elk verhaal. De roeping van God, Zijn betrokkenheid in ons leven en Zijn geduld dat Hij met ons heeft voordat wij ons pad bewandelen naar Zijn wil. Alsof er een plan klaar ligt, een bestemming.

Terugkijkend op een heel fijn weekend heb ik met kwetsbaarheid ook mijn hart durven openen voor mijn eigen levensvragen. Dat was een moment waarin ik in dankbaarheid de stilte in ging, stil zwijgend en luisterend.  Dat er vervolgens in zo’n weekend ruimte is om te delen of onderling te sparren is erg mooi. En naast de diepgang die zo’n weekend toch heeft, was het erg leuk dat er o.a. ook een nuchtere pub-quiz werd gehouden. Geweldig! Een stel enthousiaste katholieken bij elkaar. Ik kijk uit naar het volgende Roepingenweekend, want er is nog zoveel te ontdekken en het samenzijn met gelijkgestemden deed mij erg goed. Tot volgend jaar! ”

 

 Yannick J.E. de Mooij:

“Afgezonderd van eenieders dagelijkse sleur, omringt door een rust die alleen de devotie voor de Allerhoogste kan vestigen, hebben we in het laatste weekeinde van oktober onderscheidden wat God voor ons heeft bestemd. In deze vredige ballingschap, ondanks dat het niet ver van huis is, hebben wij onze hoop tot een meer Godgewijd leven gevonden.

We zijn ontvangen door de zusters Franciscanessen in hun klooster te Thuine in Duitsland. De zusters, vervuld van een liefde voor de Heer die ons gelijk aanscherpte op de hemelse aanwezigheid, hebben ons een hartelijk welkom gegeven in het gasthuis van Sint Agnes. De schone en kalme omgeving van het klooster diende tijdens het weekend als de perfecte plaats waar wij allen jonge mensen ons geloof konden verdiepen. De Christus-Koning Kerk en voornamelijk de aansluitende kapel, waar ieder uur van elke dag het Allerheiligste wordt aanbeden, waren naar mijn beleving de prachtigste handvatten voor bezinning en gebed. In de aangeboden ruimte en rust hebben we plaats gemaakt voor de Heer om zo te onderscheiden wat onze roeping kan zijn.

Tijdens het roepingenweekend kregen we veel aangereikt voor onze onderscheiding. Drie getuigenissen hoorden we over drie verschillende roepingen binnen het leven met God. De getuigenis van één van de zusters Franciscanessen, van een pater van de Spiritijnen en van een Godgewijde vader. De zuster vertelde hoe ze beetje bij beetje en door goddelijk toeval was geleid tot een religieus leven in het klooster. De pater vertelde dat hij vroeger met heel zijn zin priester wilde worden, maar het niet kon worden. Toch werd hij uiteindelijk door veel omwegen gebracht tot het priesterschap binnen de congregatie van de Heilige Geest. Tot slot vertelde een vader over zijn zoektocht naar God samen met zijn vrouw. Zij zijn voor God een huwelijk aangegaan en zijn gezegend met vijf kinderen. Het laatste was ook de reden dat zijn vrouw niet aanwezig kon zijn om haar zijde van het verhaal te vertellen.

Tot slot hebben we met een woord van onze bisschop over het Evangelie van de zondag (Luc 18,9-14) ter bezinning, afzonderlijk van elkaar, een stille wandeling gemaakt om biddend na te denken over het vele dat we hebben gehoord.

Wij jongeren, met heel verschillende achtergronden en ieder met een bijzondere getuigenis van het geloof, hebben met elkaar het getijdengebed gebeden en boven alles met elkaar het Heilig Misoffer gevierd. In groepen en aan de eettafel hebben we elkaars opvattingen over het geloof leren kennen en het gelovig leven besproken. Dat leidde tot een verdieping van ons afzonderlijk geloven. Het was voor ons erg ontroerend om ieders weg naar God te leren kennen, hetgeen we in groepen met elkaar kort na aankomst hebben gedeeld. Door dit alles en meer heeft dit weekend geleid tot een verbroedering van jonge katholieken in het bisdom Groningen-Leeuwarden. Moge u niet rusten in het gebed voor roepingen tot het priesterschap, vaderschap en het religieuze leven.’’